zonnehart 2012 haiku joz.le bruyn

 

de ene leerkracht

geeft zijn leerlingen

voortdurend pluimen

zodat ze steeds hoger en verder kunnen vliegen.

 

 

de andere leerkracht

ontneemt hen elke dag opnieuw hun dromen

zodat ze het 's nachts niet meer zien zitten

en ze,ten einde raad,

 grijpen naar een overdosis van het minder goede.

 

 

joz. le bruyn

 

in het dierenrijk

zijn dat late zoekers

die 's avonds  een kruimel komen meepikken

bij het nachtelijk gezelschap

rondom een brandende lamp.

ze komen  tegen sluitingstijd   binnenvallen

schroeien eerst hun bruine vleugels aan de te warme lichtbron,

 nadien beginnen ze dan hun dodendans  die uren kan duren.

 

bij het mensdom

zijn dat angsthazen

die wachten tot  het zo donker is

dat je door het bos de bomen niet meer ziet

om dan geen katjes te knijpen

maar eerder op te warmen

tot de morgenstond.

beide zakken volledig geledigd.

 

 

het laatste heb ik van horen zeggen.

en dan wordt er veel gebluft of poker gespeeld.

 

 

joz. le bruyn

 

 

help je iemand ooit vooruit

met die blijvend te pamperen?

 

is het niet zinvoller

hem  de hand te reiken

zodat hij langzaamaan

terug  verder kan vliegen

me zijn geknakte vleugels,

spiralend naar anders en beter?

 

 

joz. le bruyn

 

 

 

 

 

ik droom me groot:
mijn dunne arme krijgen brede vleugels
waarmee ik als pegassuspaard
kan vliegen zonder teugels
boven beemd en boven gaard.

'k vertel de sterren mijn geheimen.
'k verberg mijn schatten op de maan.
'k hoop dat die beelden niet meteen verdwijnen
straks bij 't ochtendgloren
als ik weer gewekt wordt
door het kraaien van de haan.

 

joz. le bruyn

 

 

wie zijn dromen volgt

buiten het bed

en de slaapkamer

heeft soms handen te kort.

daarom is het goed

dat bloedbroers

een handje toesteken

om wat stroef is te masseren,

om wat lauw is op te warmen,

om wat flauw smaakt

te kruiden met humor

en optimisme.

 

wie optimistische vleugels kweekt

tovert zuurpruimen om

tot vliegende lachebekjes.

 

 

 

joz. le bruyn