29-11-15

terwijl ik graszaad strooi

 

 

 

 

en als we dood zijn
groeit er gras op onze buik!
hoorde ik als kind zingend brullen,
 
door lallende ,dronken
carnavalvierders in mijn geboortedorp
in de toen nog,
rotsvast gelovende kempen.

nu bedekt gras alles.
de slagvelden in de westhoek.
de tuinen in de wijde omgeving van tjernobyl,
de kerkhofgraven in de concentratiekampen van
breendonk tot buchenwald.

bloed en drek
kan je onder schoffelen.
leed blijft eeuwig invreten.
verdriet verstikt de hoop
dat liefde ooit nog wonderen kan doen.

 

 

joz. le bruyn

Zie ook: http://zonnehart2008.skynetblogs.be/

13:13 Gepost door joz. le bruyn in constataties, dood, doordenkers, gevoelens, grote oorlog 14-18 | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.