02-08-12

nachten en dagen

 

duodo 1951 china

 

 

er is geen mes die mij vaarwel zegt

er is geen mens die een ander vaarwel zegt

er is geen mes die de doden vaarwerzegt,als deze ochtend aanvangtr.

 

 

er is geen scheeuw

alleen de grond

alleen de ronden zij diehet graan vervoeren weten:

alleen om middernacht zingt de vogel

die de nieuwe dag gezien heeft.

 

er is geen nieuwe dag

 

duoduo

 

 

waar is de tijd gebleven?

 

 

waar is de tijd gebleven?

ze zeggen dat hij vliegt.

maar...

stil nu.

wacht eens even

ik ben blij dat hij mij

zoveel lieve herinneringen liet!





waar is de tijd?

vraagt mijn oma zich verbazend af.

waar is de tijd dat ik

aan jouw opa

mijn eeuwig ja-woord gaf?



waar is de tijd dat ik maanden

heb uitgekeken naar die baby,

die jij nu : mijn papa heet

voor ons blijft hij altijd nog een teken

dat liefde ooit eens wonderen deed.

 

 

 

joz. le bruyn

 

http://www.leesgedichten.nl/gedicht/4156/waar-is-de-tijd-...

 

14:50 Gepost door joz. le bruyn in constataties, gedachten, gevoelens, leven en dood, mensen, poëzie, vragen | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: duoduo, china, hrinneringen, tijd, dromen, eerste kin | |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.