02-08-12
nachten en dagen

duodo 1951 china
er is geen mes die mij vaarwel zegt
er is geen mens die een ander vaarwel zegt
er is geen mes die de doden vaarwerzegt,als deze ochtend aanvangtr.
er is geen scheeuw
alleen de grond
alleen de ronden zij diehet graan vervoeren weten:
alleen om middernacht zingt de vogel
die de nieuwe dag gezien heeft.
er is geen nieuwe dag
duoduo
waar is de tijd gebleven?
waar is de tijd gebleven?
ze zeggen dat hij vliegt.
maar...
stil nu.
wacht eens even
ik ben blij dat hij mij
zoveel lieve herinneringen liet!
waar is de tijd?
vraagt mijn oma zich verbazend af.
waar is de tijd dat ik
aan jouw opa
mijn eeuwig ja-woord gaf?
waar is de tijd dat ik maanden
heb uitgekeken naar die baby,
die jij nu : mijn papa heet
voor ons blijft hij altijd nog een teken
dat liefde ooit eens wonderen deed.
joz. le bruyn
http://www.leesgedichten.nl/gedicht/4156/waar-is-de-tijd-...
14:50 Gepost door joz. le bruyn in constataties, gedachten, gevoelens, leven en dood, mensen, poëzie, vragen | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: duoduo, china, hrinneringen, tijd, dromen, eerste kin |
|
Facebook | |


De commentaren zijn gesloten.